Pedro Almodóvar od lat po mistrzowsku kieruje uwagę na to, co najbardziej ludzkie: poruszające i kruche. W najnowszym filmie – „Gorzkie święta” – z właściwą dla siebie czułością i przenikliwością opowiada o emocjach, które wystawiają nas na próbę, i o sile potrzebnej do tego, by odnaleźć własną drogę.
Pedro Almodóvar – po amerykańskiej przygodzie i filmowym spotkaniu w "Pokoju obok" z Tildą Swinton i Julianne Moore – wrócił do kina hiszpańskojęzycznego i ponownie zaprosił przed kamerę aktorów, których dobrze już znamy z jego filmów. W „Gorzkich świętach”, swoim najnowszym dziele, reżyser skupia się na emocjach, które wielu z nas zna aż za dobrze: żałobie, samotności i próbie odzyskania kontroli nad własnym życiem po bolesnej stracie.
Bohaterką tej historii jest Elza, kobieta, która po śmierci matki nie pozwala sobie na żałobę. Zamiast zatrzymać się i zmierzyć z trudnymi przeżyciami, rzuca się w wir obowiązków zawodowych. Praca staje się jej schronieniem, bezpieczną przestrzenią, w której nie musi zadawać sobie pytań o stratę, pustkę i tęsknotę. Tłumione uczucia nigdy jednak nie znikają bez śladu, w pewnym momencie dobijają się do nas głośno, domagając się uwagi i dewastując nasz (pozorny) spokój. Bezsenność, silne migreny, ból... W życiu Elzy momentem przełomowym okazuje się jednak atak paniki. Zmusza ją do zatrzymania się i spojrzenia na swoje życie z zupełnie innej perspektywy. I to właśnie wtedy młoda reżyserka reklam decyduje się na wyjazd z Madrytu. Także symboliczny. Bo ta podróż na Lanzarote (a może bardziej ucieczka?), w którą wyrusza razem z przyjaciółką Patricią, jest próbą odnalezienia wewnętrznej równowagi, zrozumienia samej siebie, ale też pogodzenia się z tym, czego nie możemy już zmienić.
Pedro Almodóvar kolejny raz udowadnia, że – jak mało który reżyser – potrafi opowiadać o najbardziej skomplikowanych emocjach, nie bojąc się prawdy, nawet tej najtrudniejszej. W „Gorzkich świętach” przygląda się bohaterce stojącej na życiowym zakręcie i pokazuje nam, widzom, że proces godzenia się ze stratą bliskiej osoby nie przebiega według żadnego scenariusza. Każdy z nas przeżywa go przecież inaczej. I każdy potrzebuje pójść własną drogą, aby odnaleźć spokój. To również wzruszająca opowieść o tym, jak łatwo zagubić się w codziennym pędzie, kiedy próbujemy na wszystkie sposoby zagłuszyć ból. I jak trudno znaleźć odwagę i siłę, by zmierzyć się z własnymi demonami. A jednocześnie ten film niesie w sobie światło. I nadzieję, że po bolesnej stracie możemy poskładać się z drobnych kawałków i zacząć życie na nowo...
Krytycy już teraz nazywają to dzieło jednym z najbardziej osobistych w karierze Pedro Almodóvara, którego na początku jego drogi okrzyknęli "enfant terrible hiszpańskiego kina". Bo reżyser nie tylko powraca do swoich ulubionych tematów, ale z wyjątkową szczerością przygląda się własnym lękom, wspomnieniom i upływowi czasu.
W roli Elzy wystąpiła fenomenalna Bárbara Lennie, jedna z najciekawszych aktorek współczesnego kina hiszpańskiego. Mogliśmy ją widzieć w filmach: „Magical Girl”, „Wszyscy wiedzą” czy „Petra”, jak również w epizodzie almodóvarowskiej produkcji „Skóra, w której żyję”. Partnerują jej Leonardo Sbaraglia, znany z „Dzikich historii” i nagradzanego „Bólu i blasku”, oraz Aitana Sánchez-Gijón i Milena Smit, które też spotkały się już wcześniej na planie filmu Pedro Almodóvara „Matki równoległe”. O sile tego filmu świadczy m.in. nominacja do tegorocznej Złotej Palmy i świetne recenzje.
Premiera: 28 sierpnia 2026 roku
Gdzie oglądać? Kina w całej Polsce
Dystrybutorem filmu w Polsce jest Gutek Film.
