Wydają się niewinne, dopóki same nie znajdziemy się po drugiej stronie.
Wchodzimy w słowo Jedno zdanie uruchamia w głowie kolejną myśl i trudno poczekać z odpowiedzią. Wchodzimy więc w słowo, zanim druga osoba zdąży skończyć, albo dopowiadamy za nią ostatnie słowa. Przy żywej rozmowie nie da się tego całkiem uniknąć. Jeśli jednak zdarza się często, rozmówca może mieć wrażenie, że cały czas musi walczyć o swoje miejsce. A przecież końcówka nieraz zmienia sens tego, co usłyszałyśmy na początku.
„Też tak miałam” i już mówimy o sobie Często odruchowo przesuwamy temat z problemu rozmówcy na własne doświadczenia. Opowiadamy, jak to było u nas, czasem nawet przejmujemy całą dyskusję. W efekcie druga osoba jest zepchnięta na drugi plan. Nie zawsze o takie wsparcie jej chodzi. To, co miało łączyć, potrafi niechcący oddalać.
Od razu szukamy rozwiązania Kiedy słyszymy o problemie, rozwiązania same przychodzą do głowy. Radzimy, co powiedzieć, co zrobić. Tymczasem ktoś po drugiej stronie może wcale nie szukać odpowiedzi. Bywa, że chce po prostu opowiedzieć wszystko do końca i dopiero potem zastanowić się, co dalej.
Dopytujemy o każdy szczegół Jedno pytanie prowadzi do kolejnego. Kto co powiedział, kiedy to się wydarzyło, co było potem. Zainteresowanie jest ok, dopóki druga osoba sama chce mówić więcej. Krótkie odpowiedzi, zmiana tematu albo wyraźne wycofanie to sygnały, że dalsze drążenie nie jest potrzebne.
Poprawiamy drobiazgi Ktoś mówi o trudnym spotkaniu, a my zatrzymujemy się przy dacie, nazwie miejsca albo kolejności wydarzeń. Być może pamiętamy lepiej. Tyle że ta poprawka często niewiele wnosi do tego, co druga osoba chce przekazać. Jeśli szczegół nie zmienia sensu całej historii, naprawdę nie trzeba go od razu prostować.
Zerkamy na telefon w połowie rozmowy Wiadomość pojawia się na ekranie, więc odruchowo sprawdzamy, kto napisał. Potem szybka odpowiedź, jeszcze jedno spojrzenie na powiadomienie i wracamy do rozmowy. Znajome? Możemy pamiętać każde słowo, ale dla osoby po drugiej stronie wygląda to tak, jakby musiała dzielić się naszą uwagą z ekranem. Schowanie telefonu do torby jest po prostu oznaką dobrych manier i szacunku.
