Samodzielność zwykle kojarzy się z siłą, zaradnością i poczuciem, że potrafimy zadbać o siebie bez oglądania się na innych. Czasem jednak przyzwyczajenie do radzenia sobie ze wszystkim samej sprawia, że coraz trudniej dopuścić kogoś naprawdę blisko.
Wszystko łatwiej zrobić samodzielnie Nawet drobna prośba o pomoc wydaje się zbędna. Zakupy, formalności, problemy w pracy, trudniejsze decyzje, wszystko możemy przecież załatwić same. Z czasem taki sposób działania staje się automatyczny, także wtedy, gdy obok są osoby gotowe pomóc. Bliscy mogą mieć wtedy poczucie, że właściwie nie ma dla nich miejsca.
Własne problemy zostają za zamkniętymi drzwiami O codziennych sprawach rozmawiamy bez trudu, ale trudniejsze emocje zostawiamy na później. Smutek, strach czy rozczarowanie przeżywamy głównie w samotności, a bliscy poznają je dopiero wtedy, gdy sytuacja jest już opanowana. Dzięki temu łatwiej zachować poczucie kontroli.
Czyjaś troska szybko zaczyna uwierać Pytanie „jak się czujesz?” może brzmieć jak kontrola, a propozycja pomocy jak wtrącanie się w cudze sprawy. Nawet życzliwe zainteresowanie bywa odbierane z rezerwą. Pojawia się potrzeba zaznaczenia, że wszystko jest pod kontrolą. Im częściej powtarza się taki schemat, tym trudniej innym zbliżyć się bez obawy, że przekroczą granicę.
Łatwiej być oparciem niż go potrzebować Wysłuchanie przyjaciółki, pomoc partnerowi czy przejęcie obowiązków przychodzi naturalnie. Znacznie większy dyskomfort pojawia się wtedy, gdy role się odwracają. Przyjęcie wsparcia może wywoływać skrępowanie, poczucie zależności albo potrzebę szybkiego „odwdzięczenia się”. W rezultacie relacje stają się jednostronne, choć na pierwszy rzut oka wszystko wygląda dobrze.
Zbyt duża bliskość wywołuje chęć wycofania Początek znajomości może być swobodny i przyjemny, dopóki druga osoba nie zaczyna zajmować więcej miejsca w codzienności. Częstszy kontakt, wspólne plany czy większe zaangażowanie nagle zaczynają męczyć. Pojawia się potrzeba odzyskania dystansu i własnej przestrzeni. Czasem właśnie wtedy następuje koniec, choć wcześniej nic nie zapowiadało kryzysu.
Rozczarowanie szybko zamienia się w dystans Zamiast powiedzieć, że coś zabolało albo zawiodło, łatwiej ograniczyć kontakt. Oczekiwania zostają obniżone, a kolejne sprawy znów załatwia się samodzielnie. Taki mechanizm pozwala uniknąć kolejnego zawodu, ale też zamyka drogę do rozmowy. Druga osoba często nawet nie wie, co właściwie się wydarzyło.
