Aktorka w ciągłym biegu, ale próbująca się zatrzymać. Perfekcjonistka ucząca się dystansu. Matka, która coraz częściej docenia małe rzeczy. Magdalena Boczarska przyznaje, że to był dla niej rok zmian. Dobry rok.
Kiedyś usłyszałam, że aktorkom charakterystycznym łatwiej jest się starzeć niż amantkom.
Magdalena Boczarska: Bo amantką w pewnym momencie przestajesz być, to nieuniknione. Ja oczywiście widzę po sobie upływ czasu i nie zawsze łatwo mi te zmiany zaakceptować. Ale czasu nie cofnę, nie będę już młodsza. Taka jest kolej rzeczy. Dlatego podoba mi się coraz bardziej widoczny trend szukania piękna w dojrzałości. Siwe włosy stały się modne i to jest super. Historia pokazuje, że gdy jakieś zjawisko idzie za daleko, to następuje moment, kiedy ta bańka pęka. I myślę, że powoli jesteśmy już wszyscy zmęczeni tym dążeniem do fizycznej perfekcji. Wierzę, że w końcu nastąpi powrót do naturalności.
Na pewno w kinie jest coraz więcej miejsca na kobiecą dojrzałość.
Bo coraz więcej kobiet pisze scenariusze, coraz więcej kobiet staje za kamerą. Kiedy 10 lat temu kręciliśmy „Sztukę kochania”, zostałam zaproszona na panel dyskusyjny o kobiecym kinie i pokazywano tam, w jaki sposób rangę kobiecej bohaterki ocenia Hollywood. Branych pod uwagę było kilka czynników: czy ma imię i nazwisko, czy rozmawia z drugą kobietą w filmie i czy rozmawia o czymś innym niż główny bohater. Jeśli odpowiedź na wszystkie trzy pytania brzmiała „tak”, można było stwierdzić, że to ważna dla filmu postać. Dziś brzmi to jak totalna abstrakcja. Nawet „Opi”, horror, to film feministyczny. Grają w nim trzy pokolenia kobiet: młodziutka Wiktoria Kruszczyńska, środkowe pokolenie, czyli ja i Gabriela Muskała, oraz wcielająca się w naszą matkę Iwona Bielska. Mężczyzna pojawia się tylko jeden i zaledwie przemyka przez ekran, bo jest kurierem.
Kobiety są w twoim życiu ważne?
Wywodzę się z rodziny silnych kobiet. Sprawczych. Samodzielnych. To one były w mojej rodzinie dużo bardziej widoczne niż mężczyźni. Zawsze brały sprawy w swoje ręce i odkąd pamiętam, ciężko pracowały. Babcia była położną, mama pielęgniarką. Na dodatek wychowywała mnie samodzielnie, bo pochodzę z rozbitej rodziny. Po rozwodzie tata co prawda wciąż był w moim życiu obecny, ale to na mamie spoczął obowiązek prowadzenia i utrzymania domu. A była przy tym świetną mamą, zawsze czułam się niesamowicie zaopiekowana. Więc ja mam wdrukowany w głowę obraz kobiety walczącej o siebie i o dziecko. I w związku z tym odczuwam bardzo silną potrzebę niezależności. Lubię żyć w parze, ale potrzebuję być w związku samodzielna.
12 grudnia skończysz 48 lat. Wraz z dojrzałością często stajemy się dla siebie łagodniejsze. Ty jesteś dla siebie wyrozumiała?
Uczę się być dla siebie lepsza, bo jestem swoim najsurowszym krytykiem. Momentami wręcz bezwzględnym. Dlatego pracuję nad tym, żeby podchodzić do siebie samej z większą łaskawością. Miłość własna to chyba najtrudniejsza lekcja mojego życia. Profesor Bardini powiedział kiedyś, że jak aktor kocha siebie, to jest dobrze, a jak aktor kocha siebie z wzajemnością, to już problem. Myślę, że mnie ta wzajemność nie grozi. (śmiech)
A czego w takim razie, poza miłością własną, sobie na te urodziny życzysz?
Niezmiennie chcę być zdrowa i bezpieczna. Resztę na spokojnie ogarnę.
Cały wywiad do przeczytania w najnowszym numerze magazynu PANI.
