Niechętnie mówią o uczuciach, rzadko proszą o pomoc i niełatwo zdobyć ich zaufanie. Za ich powściągliwością często kryje się obawa przed zranieniem.
Żartują nawet z tego, co ich boli O trudnym rozstaniu opowiadają z ironią, nieprzyjemne wspomnienia zamieniają w anegdoty. Mówią o nich z taką lekkością, że trudno się domyślić, ile ich to naprawdę kosztowało. A często kosztowało bardzo wiele. Nie chcą współczujących spojrzeń ani pytań o to, jak sobie radzą. Humor pozwala im zachować dystans do własnych doświadczeń.
Chętnie słuchają, ale niewiele mówią o sobie Mogą godzinami rozmawiać o cudzych sprawach. Pamiętają szczegóły, dopytują, okazują zainteresowanie. Jednak o ich własnych przeżyciach nawet bliscy wiedzą zaskakująco mało. Zamiast odpowiadać na osobiste pytania, umiejętnie kierują rozmowę na inny temat. Sprawiają wrażenie bardzo otwartych, choć w rzeczywistości niewiele o sobie zdradzają.
Wolą analizować niż mówić o tym, co czują Po kłótni potrafią szczegółowo wyjaśnić, kto co powiedział, kto przesadził i dlaczego doszło do nieporozumienia. Rzadko jednak usłyszymy od nich proste: „Było mi przykro” czy „Zabolało mnie to, co usłyszałam”. Skupienie na faktach pozwala uniknąć rozmowy o własnych emocjach.
Niechętnie proszą o pomoc Nawet gdy obowiązki ich przerastają, nie chcą nikogo angażować w swoje sprawy. Nie lubią zawracać innym głowy, czuć się zobowiązani ani tłumaczyć ze swoich kłopotów. Odmawiają wsparcia, choć bardzo go potrzebują. Proszenie o pomoc może im się wydawać równoznaczne z przyznaniem się do słabości.
Zapewniają, że wszystko jest w porządku Często, gdy przeżywają trudny okres, odpowiadają krótkim „Nic mi nie jest” albo „Dam sobie radę”. Nie chcą tłumaczyć, co się wydarzyło, ani dzielić się swoimi obawami. Nie lubią, gdy inni wypytują ich o samopoczucie i próbują pocieszać. Wolą zachowywać się tak, jakby nic się nie stało, nawet w obecności najbliższych. Gorsze chwile przeczekują samotnie.
Krępują ich czułe słowa Na komplement odpowiadają „Daj spokój”, a na szczere wyznanie reagują zakłopotanym uśmiechem. Nawet w długoletnim związku trudno im powiedzieć partnerowi, jak wiele dla nich znaczy. Nie musi to świadczyć o braku uczuć. Osoby wychowane w rodzinach, w których rzadko okazywano czułość, nie zawsze potrafią swobodnie ją przyjmować również w dorosłym życiu.
Po kłótni zamykają się w sobie Zamiast wyjaśnić nieporozumienie, milkną. Odpowiadają zdawkowo, unikają kontaktu i niechętnie wracają do przykrej rozmowy. Wolą zamieść wszystko pod dywan i udawać, że nic się nie stało. Druga osoba zostaje jednak z mnóstwem pytań, a sprawa nadal pozostaje niewyjaśniona.
Wycofują się, gdy znajomość staje się bliższa Początkowo chętnie spędzają z kimś czas, inicjują spotkania i okazują zainteresowanie. Kiedy relacja zaczyna się pogłębiać, nagle nabierają dystansu. Rzadziej się odzywają, potrzebują więcej czasu dla siebie, unikają deklaracji. Przyczyną nie zawsze jest utrata zainteresowania. Bliskość może budzić w nich obawę przed utratą niezależności lub ponownym zranieniem.
