Adrien Brody o nowej roli w serialu opartym na prozie Kinga: "Lubię się bać"
Adrien Brod i jego partnerka Georgina Chapman na MET Gali we wrześniu 2021.
Fot. Invision/Invision/East News

Adrien Brody o nowej roli w serialu opartym na prozie Kinga: "Lubię się bać"

Niesamowity Adrien. Tak nazywano go w dzieciństwie, gdy dorabiał na przyjęciach urodzinowych jako iluzjonista. Marzył, że zostanie drugim Houdinim. I został nim, choć tylko na potrzeby roli w serialu. Adrien Brody uważa jednak, że aktorstwo ma dużo wspólnego z magią.

Choć od pamiętnego występu Adriena Brody w „Pianiście” Romana Polańskiego minęło już prawie 20 lat, wciąż jest najmłodszym w historii laureatem Oscara za główną rolę męską. Jeszcze zanim zdobył statuetkę, amerykańska gazeta „Daily Variety” uznała, że „jego przeznaczeniem jest zostać gwiazdą”, i porównała go do Roberta De Niro i Ala Pacino. Podobnego zdania był dziennikarz „New York Timesa”, który zwracał uwagę na potencjał Brody’ego, mimo że, jak stwierdził, nie jest on typowym hollywoodzkim przystojniakiem. Co ciekawe, później aktor został uznany za jednego z najseksowniejszych mężczyzn świata przez magazyn „People”. Nie przeszkodził mu w tym fakt, że jeszcze na planie „Morderczego lata” w 1998 roku złamał sobie nos, który nie odzyskał już nigdy pierwotnego kształtu i stał się znakiem charakterystycznym aktora. Przez całą karierę Brody eksperymentował z różnymi gatunkami kina, starając się jednak wybierać filmy ambitne. Jest jednym z ulubionych aktorów Wesa Andersona – pod koniec listopada do kin trafiło ich najnowsze wspólne dzieło „Kurier Francuski z Liberty, Kansas Evening Sun”. Do niedawna Brody niezbyt chętnie występował w telewizji, ale teraz możemy go oglądać w aż dwóch produkcjach. Pierwsza to horror „Chapelwaite” (Canal+) na podstawie opowiadania króla tego gatunku, Stephena Kinga, druga to „Sukcesja” (HBO), w której aktor zgodził się gościnie wystąpić.

PANI: O tym, że dostałeś główną rolę w serialu „Chapelwaite”, dowiedziałeś się w dość nietypowym miejscu.

ADRIEN BRODY: Byłem akurat na szlaku w Himalajach. Gdy odebrałem telefon, nie bardzo wiedziałem, kto dzwoni i czego tak naprawdę chce. Wiał wiatr, wokół była tylko dzika natura. Docierały do mnie jakieś szczątkowe wypowiedzi. Ale kiedy już zrozumiałem, o co chodzi, bardzo się ucieszyłem, że będę miał okazję wejść do świata Stephena Kinga. Jego wyobraźnia jest mroczna i bardzo pociągająca. W serialu gram Charlesa Boone’a, wdowca, który kiedyś był kapitanem wielkiego okrętu, a teraz ma zająć się dziećmi i całkiem odmienić swoje życie. Niestety, niezbyt odnajduje się w nowej rzeczywistości, okazuje się również, że posiadłość, którą nabył, kryje swoje tajemnice. Ci, którzy znają Kinga, wiedzą, że nie chodzi tylko o skrzypiące deski czy myszy pod podłogą.

Co cię fascynuje w twórczości Kinga?

W jego książkach postaci są bardzo naturalne. Nie ma tam kryształowo czystych charakterów. Jest dokładnie tak jak w życiu, czyli ludzie mają wady. Mierzą się ze swoimi demonami i czasami te wewnętrze walki przegrywają. A ja uwielbiam grać takie prawdziwe, skomplikowane role. Są one dla mnie wyzwaniem aktorskim, a nie graniem na autopilocie. Jak dobrze wiesz, bardzo rzadko wybierałem projekty telewizyjne. Jednak ostatnio widzę, że na mały ekran trafiają coraz lepsze opowieści, a co za tym idzie, mam ochotę zmienić swoje nastawienie. Oprócz roli w „Chapelwaite” zagrałem także w genialnej „Sukcesji”. Telewizja czy platformy streamingowe stały się miejscami, w których powstają naprawdę interesujące produkcje. Niekiedy bardziej interesujące niż te kinowe.

Trzeba przyznać, że nie oszczędzasz się na planie. Gdy już się angażujesz, to na całego.

Wiem, do czego zmierzasz. Jest w „Chapelwaite” scena, w której wyciągam sobie z nosa bardzo długą dżdżownicę. Chciałbym więc rozwiać wszelkie wątpliwości. Tak, był to prawdziwy robak. I nie, nikt mnie do tego nie zmuszał. Mało tego, to był mój pomysł, na który reżyser się zgodził. Nieskromnie powiem, że wyszło fenomenalnie, choć nie chciałbym już tego powtarzać.

Jesteś fanem horrorów?

Ogromnym. Już jako dziecko uwielbiałem wraz z kolegami zakradać się do sal kinowych, w których były wyświetlane horrory. Kupowaliśmy bilety na jakąś produkcję przeznaczoną dla naszej kategorii wiekowej, ale nigdy na nią nie docieraliśmy. Dziwnym trafem zawsze myliliśmy sale. (śmiech) Uwielbiam bać się w kinie. I tym bardziej czerpię radość z tego, że mogę dziś wzbudzać w widzach emocje, jakie czułem, będąc dzieckiem. To taka klamra spinająca moje życie.

Cały wywiad przeczytasz w styczniowym wydaniu PANI. 

teaser 02

Więcej na twojstyl.pl

Zobacz również