Jedna mówi o potrzebie akceptacji, druga o uczuciu, które zderza się z oczekiwaniami społecznymi. Obie aktorka zalicza do swoich najważniejszych lektur.
W tym roku na wielkim ekranie Zendaya pojawi się w dwóch głośnych ekranizacjach literackich: „Odysei” Homera oraz trzeciej części „Diuny”. Co czyta jedna z najpopularniejszych aktorek swojego pokolenia, kiedy schodzi z planu? W wywiadzie udzielonym Jackowi Edwardsowi przy okazji premiery filmu „Odyseja” zdradziła dwa tytuły, które należą do jej ulubionych książek. „Po ich przeczytaniu trudno sięgnąć po cokolwiek innego” – przyznaje.
Jedenastoletnia Pecola jest ciemnoskórą dziewczynką dorastającą w Lorain w Ohio. Gdy jej dom rodzinny zostaje spalony przez niestabilnego emocjonalnie, przemocowego ojca, dziewczynka trafia do tymczasowej rodziny zastępczej. Pecola jest cicha, nieśmiała i niepewna siebie. Zresztą nic dziwnego. Dorasta bowiem w przekonaniu, że jest brzydka, co nieustannie słyszy od sąsiadów i rówieśników. Marzy o tym, aby mieć niebieskie oczy. Po raz pierwszy dostrzega je u amerykańskiej aktorki i piosenkarki Shirley Temple. Jej podobizna widnieje na kubku, z którego pije mleko w domu bogatej rodziny, u której jej matka Pauline pracuje jako pomoc domowa. Pecola wierzy, że dzięki nim stanie się piękna i będzie bardziej kochana. A to właśnie akceptacji i miłości dziewczyna jest spragniona najbardziej.
„Najbardziej niebieskie oko” to pierwsza książka Toni Morrison wydana w 1970 roku. W rozmowie z „Visionary Project” Morrison powiedziała, że napisała tę powieść „w imieniu tych, którzy nie od razu dostrzegali, że są piękni”. Ponad dwadzieścia lat później twórczość autorki została nagrodzona Literacką Nagrodą Nobla.
Mieszkający w Paryżu młody Amerykanin David poznaje Giovanniego, Włocha pracującego jako barman w jednym z paryskich barów. Między mężczyznami szybko rodzi się pożądanie. Giovanni otwarcie podchodzi do swoich uczuć do Davida, jednak Amerykanin jest rozdarty między swoim pociągiem do mężczyzn a potrzebą życia zgodnego z tym, czego oczekuje od niego społeczeństwo. Gdy narzeczona Davida Hella wraca do Paryża, relacja mężczyzn się komplikuje.
James Baldwin napisał powieść „Mój Giovanni” po powrocie z Europy do Stanów Zjednoczonych, jednak autor podkreślał, że nie jest ona autobiograficzna, a jej źródłem inspiracji były przede wszystkim jego obserwacje z pobytu w Paryżu. Po raz pierwszy ukazała się w 1956 roku, a wydanie tej książki raczej mu odradzano.
