Współczesne randkowanie coraz częściej przypomina selekcję, a nie poznawanie. Część singli próbuje więc podejść do pierwszych spotkań bardziej swobodnie, choć od razu pojawiają się pytania o granice i uczciwość wobec drugiej osoby.
W mediach społecznościowych coraz częściej pojawia się określenie „practice dates”, czyli randki na próbę. Nie chodzi o spotkanie z kimś, kto od razu wydaje się idealnym kandydatem na partnera. Raczej o wyjście na kawę lub spacer z osobą, która budzi umiarkowaną ciekawość, ale niekoniecznie od pierwszych wiadomości wywołuje silne emocje. To próba odejścia od logiki aplikacji randkowych, w których często oceniamy drugą osobę szybciej, niż zdążymy ją naprawdę poznać.
Zwolennicy tego podejścia przekonują, że randka nie musi od razu być sprawdzianem na przyszły związek. Może być po prostu spotkaniem, które pozwala przypomnieć sobie swobodę rozmowy z kimś nowym. Bez budowania scenariuszy po kilku wiadomościach i bez poczucia, że jedna kawa ma przesądzić o wszystkim.
Rozumiem ten mechanizm. Po dłuższej przerwie nawet zwykłe spotkanie może urosnąć w głowie do wydarzenia, które zaczyna się analizować jeszcze przed wyjściem z domu. Co powiedzieć? Czy rozmowa się nie urwie? Czy nie będzie niezręcznie? Randka bez wielkich oczekiwań może wtedy zdjąć część napięcia i przypomnieć, że nie każde poznanie musi mieć natychmiastowy ciąg dalszy.
Największą ulgę takie podejście może dawać osobom, które długo nie randkowały. Po rozstaniu, po latach w związku albo po okresie, w którym życie prywatne zeszło na dalszy plan. Wtedy pierwsze spotkania bywają nie tyle romantyczne, ile po prostu wymagające emocjonalnie i zwyczajnie stresujące.
Randki na próbę mogą też pomagać wyjść z myślenia, że druga osoba musi od razu spełniać wszystkie oczekiwania. Aplikacje randkowe wzmacniają odruch szybkiego odrzucania. Tymczasem na żywo czasem liczy się coś, czego nie widać w profilu: sposób mówienia, poczucie humoru, uważność, spokój albo zwykła przyjemność z rozmowy.
Wątpliwości zaczynają się wtedy, gdy jedna osoba traktuje spotkanie jako próbę generalną, a druga przychodzi z większą nadzieją. Sama nazwa trendu jest pod tym względem problematyczna. „Randka na próbę” brzmi tak, jakby druga osoba miała stać się częścią prywatnego treningu pewności siebie.
Dlatego ważna jest intencja. Czym innym jest danie szansy komuś, kto wydaje się sympatyczny, choć nie od razu wywołuje silne zainteresowanie. Czym innym jest umawianie się z osobą, wobec której od początku nie ma żadnej ciekawości. W pierwszym przypadku można mówić o otwartości. W drugim łatwo wejść w sytuację, w której czyjś czas i zaangażowanie zostają potraktowane zbyt lekko.
Najciekawsze w tym trendzie jest to, że dobrze pokazuje zmęczenie współczesnym randkowaniem. Single mają dość presji, ale też coraz częściej nie chcą gierek, znikania bez słowa i niejasnych sygnałów. Chcą swobody, ale nie kosztem szacunku.
Randka nie musi prowadzić do związku. Nie musi kończyć się kolejnym spotkaniem. Nie musi nawet zostawić po sobie większych emocji. Ale nadal warto pamiętać, że po drugiej stronie stolika siedzi ktoś, kto też poświęcił czas, przygotował się i być może liczył na coś więcej niż neutralną rozmowę.
Dlatego „practice dates” mogą mieć sens tylko wtedy, gdy nie są cyniczną strategią, ale próbą bardziej otwartego podejścia do poznawania ludzi. Bez presji na natychmiastową decyzję, ale też bez traktowania drugiej osoby jak etapu przejściowego przed kimś „lepszym”. W relacjach swoboda jest cenna, lecz uczciwość nadal pozostaje podstawą.
