Nasze wiadomości są coraz krótsze i pełne skrótów, dlatego tym ważniejsza jest ich poprawna pisownia. Dobrze wiedzieć, kiedy po skrócie „dr” stawiamy kropkę oraz z czego wynikają obowiązujące zasady.
W czasach krótkich wiadomości i szybkich komunikatów coraz częściej upraszczam swoje wiadomości używając skrótów, akronimów czy wyrażeń potocznych. Ciągły natłok obowiązków i presja produktywności sprawiają, że komunikaty stają się coraz bardziej okrojone. Czasami wiadomości są tak zwięzłe, że ciężko jest zrozumieć, co dokładnie nadawca miał na myśli. Dlatego poprawna pisownia skrótów, których tak często używamy, jest wyjątkowo ważna, aby odbiorca właściwie odczytał nasz komunikat.
Często mamy trudność z poprawnym stawianiem kropek po skrótach. Dobrym przykładem jest skrót „dr” od słowa „doktor”, który czasem wymaga kropki, a innym razem jej nie potrzebuje. Warto więc wiedzieć, skąd wynikają te zasady i jak stosować je poprawnie.
Zasady stawiania kropki po skrótach
Według ogólnej zasady w języku polskim, kropkę po skrócie należy stawiać wtedy, gdy skrót kończy się na inną literę niż wyraz, który skracamy. Często skróty odrzucają ostatnią część wyrazu, na przykład „godz.” od „godzina”, „ul.” od „ulica” albo „tzw.” od „tak zwany”. W tym wypadku, ostatnia litera skrótów różni się od ostatniej litery wyrazu, więc na końcu skrótu stawiamy kropkę. Natomiast jeśli skrót kończy się na ostatnią literę wyrazu, który skracamy, nie stawiamy kropki, tak jak w formach „mgr” od „magister” lub „pkt” od „punkt”.
Czy po skrócie dr stawiamy kropkę?
Skrót „dr” w mianowniku piszemy bez kropki, ponieważ zawiera ostatnią literę wyrazu „doktor”. Zatem napiszemy „oto dr Kowalski” albo „najlepszym lekarzem jest dr Nowak”. Taka forma jest prawidłowa i zalecana w tekstach oficjalnych i akademickich.
Jeśli skrót dr odnosi się do kobiety, to również zapisuje się go bez kropki, np. „Rozmawiałam z dr Anną Nowak” (skrót dr odczytuje się wtedy jako doktor).
Kiedy stawiamy kropkę po skrócie dr?
Używając skrótu „dr” w innym przypadku niż mianownik, zapisujemy go z kropką. Dzieje się tak, ponieważ jego ostatnia litera jest wtedy różna od ostatniej litery skrótu. Przykładowo, wyraz „doktor” w dopełniaczu liczby pojedynczej brzmi „doktora”, a zatem jego ostatnia litera to „-a”, a skrót kończy się na „-r”. Podobnie, w celowniku powiemy „doktorowi” a w narzędniku „doktorem”. Skoro skrót nie zawiera ostatniej litery tego słowa, należy zapisywać go z kropką, dlatego napiszemy „potrzebuję dr. Kowalskiego” lub „jestem umówiona na spotkanie z dr. Nowakiem”.
Alternatywnie, możemy też napisać go z odpowiednią końcówką fleksyjną bez kropki, na przykład „dra Kowalskiego”, biorąc pod uwagę zasadę, że ostatnia litera skrótu musi być tożsama z ostatnią literą wyrazu. W tym wypadku skrót „dra” kończy się na literę „-a”, tak samo jak wyraz, który skracamy, czyli „doktora”. Zatem używając skrótów od słowa „doktor” w przypadku innym niż mianowniku, poprawnie napiszemy skrót z kropką lub odpowiednią końcówką fleksyjną bez kropki.
Podsumowując, tylko w mianowniku napiszemy skrót „dr” bez kropki. W innych przypadkach, skrót „dr.” piszemy z kropką na końcu.
