Nawet zwykły spacer rządzi się pewnymi zasadami. Drobne gesty, jak ustąpienie miejsca, wybór właściwej strony czy tempo chodzenia, świadczą o dobrym wychowaniu i uważności na innych. Jak spacerować z klasą?
Spis treści
Są dwa typy ludzi – tacy, którzy zamówią taksówkę, nawet jeśli trzeba pokonać zaledwie kilka przecznic, oraz ci, którzy wybiorą spacer aż na drugą stronę miasta. Ja należę do tej drugiej grupy, więc zasady spacerowania z klasą są mi dobrze znane. Na randce oczekuję, że partner będzie wiedział, po której stronie powinien iść. W drodze do pracy z szefową zawsze przepuszczę ją przodem, gdy chodnik jest za wąski i będę dbała o to, żebyśmy szły w równym tempie. Jakie jeszcze zasady warto znać?
Może wydawać się, że nie ma nic prostszego, jednak spacer w parze rządzi się swoimi prawami. Tradycyjna zasada mówi, że kobieta powinna iść po prawej stronie mężczyzny lub – uwaga, co ważniejsze – po bezpieczniejszej, wewnętrznej stronie chodnika. Mężczyzna zajmuje miejsce bliżej ulicy, niejako „osłaniając” towarzyszkę przed ruchem ulicznym, kałużami czy rowerzystami.
Współcześnie coraz częściej odchodzi się od sztywnego podziału ról, jednak zasada ochrony osoby towarzyszącej pozostaje aktualna. Analogicznie osobie starszej lub mniej sprawnej zawsze oferujemy miejsce bardziej komfortowe i bezpieczne.
Podwójne wyjścia – czy to randka, czy spotkanie przyjaciół – wymagają szczególnej uważności. Najbardziej eleganckim rozwiązaniem jest poruszanie się para za parą. Dzięki temu nie blokujemy chodnika i nie zmuszamy innych do przeciskania się między nami.
Układ „cztery osoby w rzędzie” dopuszczalny jest wyłącznie w przestronnych miejscach – na promenadzie czy w parku – gdzie nie zakłócamy ruchu innych spacerowiczów.
Trzy osoby to układ, który potrafi sprawić najwięcej trudności. Kto powinien iść pośrodku? Jeśli ide na spacer z mężem i teściową, to czy mogę trzymać go za rękę? A może on powinien iść środkiem, żeby po równo dzielić między nas uwagę? Zgodnie z zasadami środek „przysługuje” osobie najważniejszej – może to być gość, osoba starsza lub ktoś, komu chcemy okazać szczególny szacunek.
Jeśli chodnik pozwala, trzy osoby mogą iść obok siebie, z „honorowym miejscem” w środku. Gdy jednak przestrzeń się zwęża, dwie osoby idą przodem, a trzecia podąża za nimi. W praktyce oznacza to często, że najważniejsze osoby zajmują miejsce z przodu i to one wyznaczają rytm spaceru.
Co zrobić, kiedy chodnik nagle się kończy lub zwęża? To może prawdziwy test dobrego wychowania. Zasada jest prosta: ustępujemy miejsca osobie, której należy się większy szacunek.
Pierwszeństwo mają więc kobiety, osoby starsze oraz te wyższe rangą – na przykład przełożony w sytuacji zawodowej. Osoba towarzysząca powinna dyskretnie zwolnić krok i umożliwić przejście przodem, unikając przy tym niezręczności czy ostentacyjnych gestów.
Tu etykieta spotyka się z praktyką i zdrowym rozsądkiem. Dziecko, z natury spontaniczne i nieprzewidywalne, powinno iść po bezpieczniejszej stronie chodnika, z dala od ulicy.
W układzie trzech osób najlepiej, aby znalazło się pośrodku – między dorosłymi, którzy mogą reagować na jego nagłe ruchy. Warto pamiętać, że w tym przypadku sztywne reguły ustępują miejsca bezpieczeństwu i wygodzie. Drobne odstępstwa od zasad nie są faux pas – przeciwnie, świadczą o elastyczności i rozsądku.
Spacerowanie z klasą nie polega na mechanicznym stosowaniu reguł, lecz na uważności. Liczy się przede wszystkim umiejętność dostosowania się do sytuacji, ludzi i przestrzeni. Bo prawdziwa elegancja – także ta na chodniku – zawsze zaczyna się od troski o innych.
